Britt Heijnen, choreografe

Britt Heijnen is niet voor niets docente en choreografe van een jazzdansgroep geworden.
Ze vindt het een beetje jammer dat de jazzdans momenteel wat wordt ondergesneeuwd door moderne dansen en klassiek.
Met Lèfamm probeert ze de enorm gevarieerde jazzdans weer populair te maken. Zijzelf gelooft erin en de dansers van Lèfamm steunen haar aanpak en genieten van haar gevarieerde choreografieën.
Britt (10-03-1977) volgde tussen 1988 en 1995 de vooropleiding Arnhem en van 1996 tot 1999 de docentenopleiding aan de toenmalige Hogeschool voor de Kunsten (nu Artez) in Arnhem. Ze volgde stages in New York en in Frankrijk.
Ze was nog niet afgestudeerd toen Dansschool Bertha Huls haar vroeg er als docent te gaan werken met de mini- en middengroepen. Dat wilde ze wel, maar ze kreeg er meteen ook de jazzdansgroep Lèfamm bij, omdat die zonder choreografe/docente zat.
'Dat viel me wel rauw op het dak. Lèfamm had naam gemaakt en ik wist niet of ik al zover was om zo'n groep te leiden', zegt ze. 'Ik wist zelfs niet eens waar Doetinchem lag', geeft de Wijchense toe.
Zoals al uit de inleiding blijkt stuurde Britt de groep, die ook andere stijlen was gaan dansen, verder op het gebied van de jazzdans. 'De jazzdans als fenomeen is wat weggezakt. Sommige gezelschappen zijn verdwenen, er wordt ook steeds minder subsidie voor gegeven. De huidige trend is vooral gericht op moderne dans. Jazzdans is een beetje ondergesneeuwd en dat is jammer.'
Britt heeft een eigen jazzdansstijl ontwikkeld en die bevalt de meiden van Lèfamm goed. Overigens heeft de jazzdans van Lèfamm wel een klassieke grondslag.
Britt: 'Het sterke van Lèfamm is dat de meiden al op jonge leeftijd met klassieke dans beginnen op Dansschool Bertha Huls. Ze hebben stuk voor stuk een behoorlijk fundament en komen op de dansschool al jong in aanraking met jazz en swingen.'
Overigens haast Britt zich te vertellen dat jazz veel breder is dan doorgaans wordt gedacht. 'Jazz heeft oneindig veel uitingen, het loopt van de hele oude jazz, via de dixieland tot funky en freejazz. Een enorm breed scala, maar veel breder dan de moderne muziek, die toch wat beter past bij streetdance.'
Door, met steun van de groep, vast te houden aan jazzdans roeit Britt Heijnen bewust wat tegen de stroom in. 'Ik volg m'n eigen weg en pas me niet aan. Mijn stijl is de stijl van de groep. Dat kwam heel mooi tot uiting in de dans Aqua Ducta en daarmee wonnen we in 2003 wel het Open Podium in de Doetinchemse schouwburg Amphion.'

Zie ook: cv Britt Heijnen